ร้องไห้หาพระเจ้า คือการไว้วางใจ

3 ความจริงที่ปลดปล่อยใจของคนที่กำลังร้องเรียกพระเจ้า

1. การร้องไห้หาพระเจ้า ไม่ใช่สัญญาณว่าศรัทธาคุณล้มเหลว

   • น้ำตาคือภาษาของหัวใจที่ยังเชื่อ: เวลาคนเราเจอความเจ็บปวดถึงขีดสุด ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่การวิเคราะห์ แต่คือการ "ร้องเรียก" และคำถามคือ — คุณร้องเรียกใคร? คนที่ตะโกนเรียกพระเจ้าในความมืดมิด ไม่ใช่คนที่หมดศรัทธา แต่เป็นคนที่ศรัทธายังเหลืออยู่มากพอจะเชื่อว่ามีใครสักคนที่ได้ยิน

   • คำถามไม่ได้แปลว่าไม่เชื่อ: สังคมคริสเตียนบางที่สอนเราว่า "ถ้าเชื่อจริง ห้ามตั้งคำถาม" แต่นั่นไม่ใช่ความจริงที่พระคัมภีร์สอน พระเจ้าไม่กลัวคำถามของคุณ พระองค์กลัวก็แต่หัวใจที่เย็นชาเกินกว่าจะถาม

   • ลองนึกภาพเด็กคนหนึ่ง: เด็กที่ร้องไห้เรียกหาพ่อในความมืด ไม่ใช่เด็กที่ไม่รักพ่อ — แต่คือเด็กที่รู้ว่าพ่อมีอำนาจช่วยเขาได้ ในทางกลับกัน เด็กที่นั่งเงียบในมุมห้อง ไม่เรียกใคร ไม่หวังอะไร นั่นต่างหากที่น่าเป็นห่วง พระเจ้ามองความสัมพันธ์ของเรากับพระองค์แบบเดียวกัน — เสียงร้องเรียกของคุณคือสัญญาณว่าคุณยังเชื่อว่าพระองค์ฟัง

   • ผมอ่านเจอใน สดุดี 22:1 ว่า "ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย?" คำนี้ออกจากปากของกษัตริย์ดาวิด ผู้ที่พระคัมภีร์เรียกว่า "คนที่ตรงตามพระทัยพระเจ้า" และต่อมาพระเยซูเองก็ตรัสคำนี้บนไม้กางเขน ถ้าการตั้งคำถามแบบนี้ทำให้ศรัทธาเสีย ดาวิดและพระเยซูคงไม่ทำเป็นแบบอย่าง

   เสียงร้องของคุณวันนี้ ไม่ได้ทำให้พระเจ้าผิดหวัง — แต่มันคือคำอธิษฐานที่จริงที่สุดที่คุณเคยอธิษฐาน

2. พระเจ้าทรงรับมือกับความซื่อสัตย์ของคุณได้ มากกว่าที่คุณคิด

   • พระองค์ไม่ต้องการคำสุภาพปลอมๆ: ผมเคยใช้ชีวิตในช่วงที่อธิษฐานแบบ "ขอบคุณพระเจ้าสำหรับทุกสิ่ง" ทั้งที่ในใจกำลังพังทลาย ผมกลัวว่าถ้าผมพูดความจริง พระเจ้าจะโกรธ จะลงโทษ จะหันหลังให้ แต่ความจริงคือ — พระเจ้าทรงรู้อยู่แล้ว พระองค์รู้ความเจ็บปวดในใจคุณก่อนคุณจะรู้ตัวเองด้วยซ้ำ การพูดออกมาตรงๆ ไม่ใช่การบอกข่าวใหม่กับพระองค์ แต่คือการเปิดประตูให้พระองค์เข้ามาทำงาน

   • ความจริงเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา: หมอที่ดีต้องการคนไข้ที่บอกอาการตรงๆ ไม่ใช่คนไข้ที่บอกว่า "ผมสบายดี" ทั้งที่กำลังจะตาย พระเจ้าก็เช่นกัน พระองค์ทำงานในความจริง ไม่ใช่ในหน้ากาก

   • เวลาเรามองดูคนใกล้ชิด: สังเกตไหมว่าความสัมพันธ์ที่ลึกที่สุดในชีวิตคุณ คือความสัมพันธ์ที่คุณกล้าร้องไห้ต่อหน้าได้ ที่คุณกล้าโกรธได้ กล้าบ่นได้ ความสัมพันธ์ผิวเผินเท่านั้นที่ต้องรักษามารยาทตลอดเวลา ถ้าคุณอยากให้ความสัมพันธ์กับพระเจ้าลึกกว่าผิวเผิน คุณต้องกล้าพอที่จะเป็นตัวจริงต่อพระพักตร์พระองค์

   • ผมอ่านเจอใน 1 เปโตร 5:7 ว่า "จงมอบความกระวนกระวายทั้งสิ้นของท่านไว้กับพระองค์ เพราะว่าพระองค์ทรงห่วงใยท่าน" คำว่า "ทั้งสิ้น" สำคัญมาก — ไม่ใช่แค่ความกระวนกระวายที่ดูสวยงาม แต่รวมถึงความโกรธ ความสงสัย ความผิดหวัง ความรู้สึกว่า "ทำไมเป็นผม?" ทั้งหมดนั้น พระองค์รับไหว

   • เลิกแต่งหน้าให้คำอธิษฐาน: ลองครั้งหนึ่งในชีวิต อธิษฐานแบบที่ไม่ต้องสวย ไม่ต้องเรียบเรียง ไม่ต้องท่องตามแบบ — แค่ปล่อยให้สิ่งที่อยู่ในใจไหลออกมา คุณจะแปลกใจที่พบว่าพระเจ้าเข้าใกล้คุณมากกว่าที่เคย

3. การวิ่งเข้าหาพระเจ้าในความเจ็บปวด ดีกว่าการหันหลังให้พระองค์ในความสับสนเสมอ

   • มีสองทางเลือกในความทุกข์: เวลาชีวิตพังลง คนเรามักเลือกหนึ่งในสองทาง — วิ่งเข้าหาพระเจ้า หรือวิ่งหนีจากพระองค์ ทั้งสองทางเริ่มจากความรู้สึกเดียวกัน คือ "ไม่เข้าใจ" แต่ปลายทางคนละทิศ ทางหนึ่งนำไปสู่การได้พบ อีกทางนำไปสู่ความว่างเปล่าที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

   • ความไม่เข้าใจไม่ใช่เหตุผลที่จะจากไป: ผมเคยคิดว่า "ถ้าผมเข้าใจก่อน ผมถึงจะเชื่อต่อ" แต่ชีวิตสอนผมว่า — ความเข้าใจไม่ใช่เงื่อนไขของความเชื่อ ความสัมพันธ์ต่างหากที่เป็น เด็กไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกการตัดสินใจของพ่อแม่ ก่อนจะกอดพ่อแม่

   • ลองนึกภาพคนสองคนในพายุ: คนหนึ่งวิ่งเข้าบ้านแม้ประตูจะสั่นและหน้าต่างจะแตก อีกคนหนึ่งวิ่งออกไปกลางทุ่งเพราะคิดว่าบ้านไม่ปลอดภัยพอ ปลายทางของสองคนนี้ต่างกันมาก ในชีวิตจริง พระเจ้าคือบ้าน — ไม่ใช่บ้านที่ไร้เสียงพายุ แต่เป็นบ้านที่อยู่กับคุณท่ามกลางพายุ

   • ผมอ่านเจอใน สดุดี 34:18 ว่า "พระเจ้าทรงอยู่ใกล้ผู้ที่จิตใจชอกช้ำ และทรงช่วยผู้ที่จิตวิญญาณสำนึกผิด" ข้อนี้ไม่ได้บอกว่าพระเจ้าอยู่ใกล้คนที่เข้มแข็ง คนที่มีคำตอบ คนที่อธิษฐานเก่ง — แต่อยู่ใกล้ "จิตใจชอกช้ำ" ความบาดเจ็บในใจคุณวันนี้ ไม่ใช่อุปสรรคที่กั้นคุณจากพระเจ้า แต่คือสถานที่ที่พระองค์เลือกจะอยู่ใกล้คุณที่สุด

   • ความหวังในความมืด: คุณอาจไม่เห็นพระองค์ในตอนนี้ คุณอาจไม่ได้ยินเสียงตอบในวันนี้ แต่ความเงียบของพระเจ้าไม่เคยเท่ากับการที่พระองค์ไม่อยู่ บางครั้งพระองค์เงียบเพราะกำลังอุ้มคุณอย่างเงียบๆ ในแบบที่คุณไม่รู้ตัว

สนองตอบถ้อยคำของพระเจ้า

• เขียนคำอธิษฐานที่ "ไม่สวย" ดูสักครั้ง: วันนี้ลองหยิบสมุดเล่มหนึ่ง แล้วเขียนสิ่งที่อยู่ในใจคุณตรงๆ ถึงพระเจ้า — โกรธก็เขียนว่าโกรธ สงสัยก็เขียนว่าสงสัย เจ็บก็เขียนว่าเจ็บ ไม่ต้องห่วงว่าจะฟังดูเหมือนคริสเตียนที่ดีหรือเปล่า เขียนเหมือนคุณเขียนถึงเพื่อนสนิทที่สุดในโลก

• อ่านสดุดีบทที่ 22, 42, และ 88: สามบทนี้คือ "คำอธิษฐานของคนที่กำลังพัง" ในพระคัมภีร์ อ่านช้าๆ แล้วคุณจะเห็นว่าพระเจ้าไม่ได้ตำหนิคนที่ร้องเรียกแบบนี้ — พระองค์เก็บคำพูดเหล่านี้ไว้ในพระคัมภีร์เพื่อให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว

• หยุดเปรียบเทียบคำอธิษฐานของคุณกับคนอื่น: เลิกคิดว่าต้องอธิษฐานเหมือนคนนั้นคนนี้ถึงจะถูก พระเจ้าฟังเสียงของคุณ ไม่ใช่สำเนาของคนอื่น คำอธิษฐานสั้นๆ ที่จริง ดีกว่าคำอธิษฐานยาวๆ ที่แสร้ง

• บอกคนที่คุณไว้ใจสักคน: การเก็บความเจ็บปวดไว้คนเดียวเป็นกับดักของศัตรู หาเพื่อนสักคนที่คุณเชื่อใจได้ แล้วบอกเขาตรงๆ ว่าคุณกำลังเดินผ่านอะไรอยู่ ขอให้เขาอธิษฐานเผื่อคุณในจุดที่คุณยังไม่มีแรงอธิษฐานเองได้

• ตั้งใจอยู่ในความเงียบของพระเจ้าอีก 24 ชั่วโมง: ก่อนจะตัดสินใจหันหลังให้พระองค์ ขออีกหนึ่งวัน ขออีกหนึ่งคำอธิษฐาน ขออีกหนึ่งโอกาส ความเงียบของพระเจ้ามักจะมีบทเรียนที่เสียงพูดของพระองค์ไม่อาจสอนได้