คำเทศนา
เนื้อหาความหวัง กำลังใจ และความเชื่อในชีวิตประจำวัน · 71 เรื่อง
71 เรื่อง · แสดง 12
ระหว่างคำขอ กับคำตอบ
โลกบอกเราว่าศรัทธาคือการได้รับ — เชื่อแล้วต้องเห็น ขอแล้วต้องได้ อธิษฐานแล้วต้องตอบเร็ว ทุกอย่างต้องชัด ต้องเร็ว ต้องสมเหตุสมผล แต่อาณาจักรของพระเจ้าทำงานคนละทิศ ที่นั่น ศรัทธาเริ่มเติบโตในวันที่คุณยังไม่ได้ ใจถูกเหลาในห้องรอ และความหวังถูก
ที่ซ่อนจบ ที่เยียวยาเริ่ม
โลกสอนเราว่า การซ่อนคือความปลอดภัย — อย่าให้ใครเห็นรอยร้าว อย่าปล่อยให้ความอ่อนแอออกมาเดินบนถนน ปิดให้สนิท ใส่กุญแจให้แน่น แล้วจะรอด แต่พระเจ้าตรัสตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ในอาณาจักรของพระองค์ ที่ซ่อนคือที่ที่บาดแผลเน่า ที่ซ่อนคือที่ที่ความก
ใจฉันลืม แต่พระองค์ยังทำได้
ต้นปีนี้ผมเจอช่วงที่อธิษฐานไปก็เหมือนพูดกับเพดาน อยู่อย่างนั้นประมาณสามเดือน ผมยังร้องเพลงในโบสถ์ ยังหลับตา ยังยกมือ แต่ลึกๆ ในใจ ผมเลิกคาดหวังว่าพระเจ้าจะทำอะไรไปแล้ว และวันหนึ่งผมก็ถามตัวเองคำเดียวว่า "ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ใจฉันลืมว่าพระอง
หน้าต่างเปิดอยู่ แต่ไม่นาน
ยิ่งคุณรอให้พระเจ้าเปิดประตูใหญ่ คุณยิ่งพลาดหน้าต่างเล็กๆ ที่เปิดอยู่ตรงหน้า ฟังแล้วขัดกับสิ่งที่เราเคยถูกสอน เพราะเราถูกสอนให้รอ ให้อธิษฐาน ให้สงบนิ่ง แต่บางครั้งสิ่งที่พระเจ้ารอจากคุณไม่ใช่การรอเพิ่มอีกหนึ่งวัน — ที่พระองค์รอคือ มือของคุณ
พระเจ้าเรียกคุณอีกชื่อ
ถ้าวันนี้มีคำๆ หนึ่งที่ใครสักคนเคยพูดใส่คุณ แล้วมันยังก้องอยู่ในใจคุณจนถึงวันนี้ — ผมเขียนบทความนี้ให้คุณ ขอให้คุณอ่านมันช้าๆ ไม่ต้องรีบ เพราะผมเชื่อจริงๆ ว่าพระเจ้าวางบางสิ่งไว้ในนี้ ที่พระองค์อยากให้คุณได้ยิน ลึกถึงข้างใน ว่าคำที่คุณแบกมา
ไม่ใช่อาคาร แต่คือครอบครัว
ในห้องโถงโบสถ์หนึ่งที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีและคนกำลังยกมือสรรเสริญ ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่แถวหลังสุด มือกอดอก ตาแดง น้ำตาคลออยู่ที่ขอบ เธอเพิ่งคลอดลูกได้หกเดือน บ้านกับสามีกลายเป็นสนามรบ บทสนทนากับแม่กลายเป็นกำแพง และในใจของเธอ มีเสียงหนึ่งบอก
ก่อนรุ่งเช้า มีวันเสาร์
ในยอห์น 20 มารีย์เดินมาที่อุโมงค์ของพระเยซูตอนเช้าตรู่ เธอเห็นว่ามันว่างเปล่า แล้วร้องไห้ คิดว่ามีคนเอาพระศพไปแล้ว แต่ความจริงที่พลิกทุกอย่างคือสิ่งนี้ — อุโมงค์นั้นไม่ได้ว่างเปล่าเลย ผ้าลินินยังพับวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ พระเยซูถอดมันออกแบ
ยิ่งกลัวอธิษฐาน ยิ่งต้องอธิษฐาน
มีคำอธิษฐานบางคำที่ผมไม่กล้าอธิษฐาน เพราะรู้ว่าถ้าหลุดปากออกไป ชีวิตจะไม่เหมือนเดิมอีก... แต่นี่แหละครับคือความขัดแย้งที่ผมค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ — คำอธิษฐานที่เรากลัวที่สุด คือคำอธิษฐานที่เราต้องการที่สุด คำขอที่ปลอดภัยไม่ได้เปลี่ยนใคร คำขอ
วางมันลง พระองค์รออยู่แล้ว
เมื่อหลายปีก่อน ผมตื่นเช้ามาวันหนึ่งแล้วรู้สึกเหมือนแบกกระสอบทรายไว้ที่หน้าอก ทั้งที่ยังไม่ได้ลุกไปทำอะไรเลย และในเช้าวันนั้น ผมเพิ่งเข้าใจความจริงข้อหนึ่งที่เปลี่ยนผมไปตลอด — ภาระที่หนักที่สุดในชีวิตคน ไม่ใช่สิ่งที่อยู่บนบ่า แต่เป็นสิ่งที่
พระองค์จำได้ คุณลืมเอง
เราถูกสอนมาตลอดว่า "อย่ายึดติด ปล่อยวางบ้าง" — แต่ในอาณาจักรของพระเจ้า ความทรงจำกลับเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เป็นเครื่องมือที่พระองค์ใช้รักษาหัวใจของลูกๆ ของพระองค์ให้มั่นคง โลกบอกให้คุณลืมอดีต เพื่อจะได้เดินต่อ แต่พระเจ้ากระซิบในทางตรงข้ามว่า
ก้นเรือมืดมิด คือจุดเริ่มต้นใหม่
ในโยนาห์ 3:1 มีคำว่า "พระวจนะของพระเจ้ามาถึงโยนาห์เป็นครั้งที่สอง" — สิบสองคำที่เปลี่ยนทุกอย่าง ลองคิดดูดีๆ ครับ พระเจ้าไม่ได้ต้องการ "เป็นครั้งที่สอง" พระองค์ตรัสครั้งเดียวก็พอ ถ้าโยนาห์ฟัง แต่โยนาห์ไม่ได้ฟัง โยนาห์วิ่งหนีไปคนละทิศ ลงเรือไ
ในที่มืด เมล็ดงอก
คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมพระเจ้าถึงปล่อยให้คุณอยู่ในที่ลำบากนานขนาดนี้? ทำไมคำอธิษฐานที่จริงใจที่สุดของคุณดูเหมือนถูกวางไว้บนชั้นที่ลืมๆ และทำไมคนที่ดูไม่ได้พยายามอะไรเลย ถึงเหมือนได้รับพรเร็วกว่าคุณตั้งเยอะ? มีบางอย่างในที่มืดของชีวิตที่เรามัก