ก่อนถูกใช้ ต้องถูกกัด

3 เหตุผลว่าทำไมพระเจ้าอนุญาตให้คุณถูกกัด

1. รอยกัดคือเครื่องหมายของการถูกเลือก ไม่ใช่ของการถูกทอดทิ้ง

   • เราถูกสอนให้คิดว่าพรเท่ากับความสะดวก: ในใจลึกๆ ของเราหลายคนเชื่อโดยไม่รู้ตัวว่า ถ้าพระเจ้ารักเรา ทางของเราต้องเรียบ งานต้องคืบ ความสัมพันธ์ต้องเหวี่ยงไปทางดี และเมื่อมันไม่เป็นอย่างนั้น เราจึงสงสัยทันทีว่า "หรือพระองค์ลืมผมไปแล้ว"
   • แต่ในพระคัมภีร์ พรกับบาดแผลมักมาคู่กัน: คนที่พระเจ้าทรงใช้มากที่สุดในประวัติศาสตร์ ล้วนถูกกัดอย่างเจ็บแสบทั้งสิ้น โมเสสถูกขับไล่จากวัง โยเซฟถูกขายเป็นทาส ดาวิดถูกล่าในถ้ำ เปาโลถูกขว้างด้วยหินจนนึกว่าตายไปแล้ว สิ่งที่ดูเหมือนพระเจ้าทรงทอดทิ้งพวกเขา — แท้จริงเป็นการ "ทำเครื่องหมาย" บนชีวิตของพวกเขา
   • ลองนึกภาพช่างทำดาบเก่งๆ: เขาไม่ได้เลือกแท่งเหล็กที่สวยที่สุดมาตี เขาเลือกแท่งที่จะทนความร้อนได้ จากนั้นเขาก็เผามัน ตีมัน จุ่มมันในน้ำเย็น แล้วเผาอีก ตีอีก ถ้าแท่งเหล็กมีสติ มันคงคิดว่าช่างเกลียดมัน แต่ความจริงคือ — เพราะช่าง เลือก มัน เขาจึงทำสิ่งเหล่านั้น
   • ผมอ่านเจอในกิจการ 28:3-5 ว่า เปาโลเพิ่งรอดชีวิตจากเรือแตก พอขึ้นฝั่งเก็บฟืนใส่ไฟ งูพิษก็เลื้อยออกมากัดเข้าที่มือ คนพื้นเมืองเห็นแล้วคิดทันทีว่า "หมอนี่ต้องเป็นฆาตกร พระเจ้าไม่ยอมให้รอด" แต่เปาโลแค่สะบัดงูทิ้งลงในไฟ และ ไม่เป็นอะไรเลย มือเดียวกันที่ถูกกัด คือมือที่จะวางบนคนป่วยทั้งเกาะให้หาย
   • บาดแผลของคุณไม่ใช่หลักฐานการถูกพิพากษา — มันอาจเป็น ใบเรียกตัวเข้ารับใช้

2. บาดแผลสอนสิ่งที่พรเพียงอย่างเดียวสอนไม่ได้

   • พรอย่างเดียว ทำให้เราเปราะบางอย่างเงียบๆ: ถ้าทุกอย่างในชีวิตของคุณคล่อง คุณจะเริ่มเข้าใจผิดว่าความคล่องนั้นมาจากตัวคุณเอง — ทักษะคุณ ฝีมือคุณ ความฉลาดคุณ คุณจะพึ่งพระเจ้าด้วยปาก แต่พึ่งตัวเองด้วยใจ และวันที่พายุมาจริงๆ คุณจะพังลงในจุดที่คุณไม่เคยฝึกซ้อมไว้
   • บาดแผลฝึกกล้ามเนื้อทางจิตวิญญาณที่เห็นไม่ได้: ความอดทน ความนอบน้อม ความเข้าใจคนเจ็บ ความเชื่อที่ไม่พึ่งสถานการณ์ — สิ่งเหล่านี้ไม่เคยเติบโตในห้องที่อบอุ่น มันโตในห้องที่หนาวเหน็บเท่านั้น คุณอยากเป็นคนที่ปลอบใจคนอื่นได้จริง? คุณต้องเคยร้องไห้คนเดียวมาก่อน
   • เวลาเราอยู่ในความสบาย เราพูดเรื่องพระเจ้าได้ยาว แต่เรารู้จักพระองค์ตื้น: ผมสังเกตว่าคนที่พูดเรื่องพระคุณได้ลึกที่สุด มักไม่ใช่คนที่ชีวิตง่าย แต่เป็นคนที่เคยตกลงไปในหลุมที่มืดที่สุด และค้นพบว่าพระองค์ลงไปอยู่ในหลุมนั้นกับเขา พระคุณบนเวที พูดได้ง่าย พระคุณในห้องไอซียู ต้องผ่านมาก่อนถึงพูดได้
   • ผมอ่านเจอในโรม 5:3-5 ว่า "เราชื่นชมยินดีในความทุกข์ยากของเราด้วย เพราะเรารู้ว่าความทุกข์ยากนั้นทำให้เกิดความอดทน ความอดทนทำให้เกิดอุปนิสัยที่ผ่านการรับรอง" — มีลำดับชั้นซ่อนอยู่ในข้อนี้ คนที่ไม่เคยทุกข์ จะไม่มีวันมีอุปนิสัยที่ "ผ่านการรับรอง" คำว่ารับรองในภาษากรีกคือ "ดอกิเม" — เหมือนเหรียญทองที่ผ่านการทดสอบความบริสุทธิ์มาแล้ว
   • บาดแผลที่คุณกำลังเดินผ่านอยู่ อาจเป็นห้องเรียนที่พระเจ้าทรงจ่ายค่าเทอมแพงที่สุดเพื่อสอนคุณ

3. ทางออกของพระเจ้า ไม่ใช่ทางอ้อม — แต่เป็นทางผ่าน

   • เราถูกฝึกให้อธิษฐานเพื่อหลุดพ้น: เวลาผมเจ็บ คำอธิษฐานแรกของผมเสมอคือ "พระเจ้าโปรดเอามันออกไป" และผมไม่ผิดที่ขอ — พระเยซูเองก็ขอในสวนเกทเสมนีว่า "ขอให้ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์" แต่สิ่งที่ผมลืมบ่อยคือประโยคถัดมา — "แต่อย่าให้เป็นไปตามใจข้าพระองค์ ให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์"
   • พระเจ้าหลายครั้งไม่ได้ปลดสถานการณ์ แต่ทรงปลดคนของพระองค์ผ่านสถานการณ์นั้น: ความเจ็บไม่ได้หายไป แต่คุณกลายเป็นคนละคนเมื่อเดินผ่านมันไป คุณไม่ใช่คนเดิมที่หนีความเจ็บ คุณเป็นคนใหม่ที่เดินผ่านมันแล้ว และนั่นต่างหากคือชัยชนะที่พระองค์ทรงเตรียมไว้
   • เวลาเราเห็นคนที่เคยพังแล้วลุกขึ้นมาได้: เราไม่ได้ประทับใจตรงที่เขาไม่เคยพัง เราประทับใจตรงที่เขาพังแล้วยังเดินต่อ ของแท้ในชีวิตคริสเตียนไม่ใช่ "ไม่เคยตก" — แต่คือ "ตกแล้วลุก ตกแล้วลุก จนคนเริ่มมองเห็นพระคริสต์ในตัวคุณ"
   • ใน 2 โครินธ์ 12:9 พระเจ้าตอบเปาโลที่ขอให้หนามในเนื้อหายไปว่า "การที่มีพระคุณของเราก็พอแก่เจ้าแล้ว เพราะความอ่อนแอมีที่ไหน ฤทธิ์อำนาจของเราก็ปรากฏเต็มที่ที่นั่น" — สังเกตว่าพระองค์ไม่เอาหนามออก แต่ทรงเปลี่ยนความหมายของหนามนั้น จากเครื่องหมายของความอ่อนแอ เป็นเวทีของฤทธิ์อำนาจของพระองค์
   • คุณอาจกำลังขอให้มันจบ พระองค์อาจกำลังขอให้คุณ "เดินผ่าน" — และสิ่งที่รออยู่อีกฝั่งของทาง อาจเป็นชีวิตที่คุณไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีได้

สนองตอบถ้อยคำของพระเจ้า

• หยุดเถียงกับงู: เวลาเราถูกกัด เรามักใช้พลังงานมหาศาลไปกับการพยายามพิสูจน์ว่ามันไม่ควรเกิดขึ้น — "ผมไม่สมควรเจอแบบนี้" "นี่ไม่ยุติธรรม" "ทำไมต้องเป็นผม" ลองสะบัดงูทิ้งลงในไฟแบบเปาโล แล้วใช้พลังงานเดียวกันนั้นถามพระเจ้าว่า "พระองค์อยากทำอะไรในเรื่องนี้"
• จดบันทึกรอยกัดของคุณ: หยิบสมุดเล่มเล็กมาเขียนช่วงเวลาที่เจ็บที่สุดในชีวิตคุณ พร้อมกับสิ่งที่คุณเรียนรู้จากมัน คุณจะแปลกใจว่าหลายอย่างที่คุณภูมิใจในตัวเองวันนี้ ล้วนเกิดในห้องที่มืดที่สุดในอดีต บันทึกนี้จะกลายเป็น "ใบรับรอง" ที่พระเจ้าจะใช้พูดกับคนอื่นผ่านคุณในวันหน้า
• บอกพระเจ้าว่า "ผมเลือกจะอยู่": ก่อนนอนคืนนี้ พูดออกมาเป็นเสียงเลยว่า "พระเจ้า ผมยังไม่เข้าใจ แต่ผมเลือกที่จะอยู่ในเรื่องนี้กับพระองค์ ผมจะไม่หนี ผมจะเดินผ่าน" คำอธิษฐานสั้นๆ แบบนี้เปลี่ยนใจคุณจากเหยื่อ เป็นนักรบ
• เริ่มมองหาคนที่กำลังถูกกัดอยู่: มีคนรอบตัวคุณที่กำลังเจ็บแบบเงียบๆ บาดแผลของคุณคือใบเบิกทางให้คุณเข้าหาเขา ส่งข้อความหาใครสักคนวันนี้ — แค่ "เห็นคุณยังนึกถึง อธิษฐานให้นะ" — คุณจะพบว่ารอยกัดของคุณกำลังกลายเป็นมือที่ถูกใช้
• อ่านชีวประวัติคนใดคนหนึ่งในพระคัมภีร์ตั้งแต่ต้นจนจบ: เลือกโยเซฟ ดาวิด หรือเปาโล แล้วอ่านทั้งเรื่อง อย่าข้ามตอนที่เขาเจ็บ จดทุกบาดแผลที่เขาผ่าน คุณจะเห็นรูปแบบเดียวกัน — บาดแผลมาก่อนพระสัญญาเสมอ