ผมยอมพลาด ไม่ยอมกลัว
ภาพ: AP Vibes (pexels)
ความกลัวเป็นอารมณ์ที่มาแล้วก็ไป ไม่ใช่ตัวตนที่ต้องยอมรับ การยอมรับว่าตนเองอาจล้มเหลวไม่ได้แปลว่าจะใช้ชีวิตในความกลัว แต่คือการตัดสินใจเลือกความเชื่อมากกว่าความรู้สึก พระเจ้าไม่ได้ประทานใจที่ขลาดกลัวแก่ผู้เชื่อ การก้าวออกไปแม้รู้ว่าอาจพลาดคือรูปแบบหนึ่งของการนมัสการ
ปีที่แล้วผมยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนตีสาม นิ้วลังเลอยู่บนปุ่ม "ส่ง" นานเกือบยี่สิบนาที — และในวินาทีที่ผมกดมันลงไป ผมก็เพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ผมกลัวมาตลอดชีวิตไม่ใช่ความล้มเหลว แต่คือ การยอมให้ความกลัวเป็นที่อยู่ของผม
มีความแตกต่างมหาศาลระหว่าง "รู้สึกกลัว" กับ "อยู่ในความกลัว" — และวันนี้ผมอยากชวนคุณดูเส้นนั้นใกล้ๆ เพราะผมเชื่อว่ามีคนกำลังจะตัดสินใจครั้งใหญ่ในสัปดาห์นี้ และเสียงในหัวคุณกำลังบอกว่า "ถ้ามันพังล่ะ?"
3 ความจริงที่ปลดล็อกผมจากกรงของความกลัว
ความกลัวเป็นแขก ไม่ใช่เจ้าของบ้าน
- คุณไม่สามารถห้ามแขกมาเคาะประตูได้: ความกลัวจะมาเยือน ไม่ว่าคุณจะเชื่อพระเจ้ามากแค่ไหน คุณจะมีวันที่ใจหวิวๆ มีคืนที่นอนตาค้าง มีนาทีที่อยากถอย และนั่นไม่ได้แปลว่าความเชื่อของคุณพัง มันแปลว่าคุณยังเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจเต้นอยู่
- แต่คุณตัดสินใจได้ว่าจะให้แขกคนนี้ค้างคืนหรือไม่: มีความแตกต่างระหว่าง "วันนี้ผมกลัว" กับ "ผมเป็นคนขี้กลัว" คำแรกคือสภาพอากาศ คำหลังคือภูมิอากาศ คำแรกผ่านไปได้ คำหลังเป็นตัวตน — และศัตรูของจิตวิญญาณอยากให้คุณสับสนสองคำนี้
- ลองนึกภาพว่าความกลัวเป็นเหมือนฝนตกหนัก: คุณไม่ได้กลายเป็นทะเลสาบเพราะฝนตกใส่คุณวันเดียว แต่ถ้าคุณขุดบ่อไว้รับฝนทุกครั้งที่มันมา ผ่านไปปีหนึ่งคุณจะกลายเป็นบ่อน้ำที่ลึกและมืด คนรอบข้างจะเริ่มเห็นเงาในตาคุณ และคุณเองก็จะลืมไปว่าเคยมีแสงแดดด้วย
- ผมอ่านเจอใน 2 ทิโมธี 1:7 ว่า "พระเจ้าไม่ได้ประทานใจที่ขลาดกลัวแก่เรา แต่ประทานใจที่ประกอบด้วยฤทธิ์ ความรัก และการบังคับใจตนเอง" สังเกตคำว่า "ใจ" — ความกลัวที่ผ่านมาคือสภาพ แต่ "ใจที่ขลาดกลัว" คือตัวตน และพระเจ้าบอกชัดว่านั่นไม่ใช่ของขวัญที่พระองค์ให้คุณมา
- ดังนั้นเวลาความกลัวมาเคาะ ผมเรียนรู้ที่จะเปิดประตูแล้วบอกว่า "วันนี้คุณมาได้ แต่คุณไม่ได้อยู่ที่นี่"
ความล้มเหลวคือราคาที่ถูกกว่าการไม่ได้พยายาม
- มีความล้มเหลวสองแบบที่ต่างกันสุดขั้ว: แบบแรกคือคุณก้าวออกไปแล้วล้ม แบบที่สองคือคุณไม่ก้าวออกไปเลย — และสิ่งที่หลายคนไม่รู้คือ แบบที่สองเจ็บกว่าหลายเท่า เพราะมันไม่มีบาดแผลให้รักษา มีแค่คำถามที่ตามคุณไปจนแก่ว่า "ถ้าวันนั้นผมลองล่ะ?"
- คุณไม่ได้ควบคุมผลลัพธ์ คุณควบคุมแค่ก้าวต่อไป: เวลาเราตัดสินใจอะไรสักอย่าง เรามักคิดว่าต้องเห็นปลายทางก่อนจึงจะเดินได้ แต่ความเชื่อทำงานกลับกัน — มันบอกว่าเดินก่อน แล้วจะเห็นทีหลัง และพระเจ้าไม่ได้ถามว่าคุณสำเร็จหรือล้มเหลว พระองค์ถามว่าคุณกล้าออกจากเรือไหม
- ลองนึกถึงเด็กที่หัดเดิน: ไม่มีพ่อแม่คนไหนนั่งบันทึกจำนวนครั้งที่ลูกล้มเพื่อตัดสินว่าลูกเป็น "คนล้มเหลว" พ่อแม่นับครั้งที่ลูกลุก พ่อแม่ปรบมือทุกครั้งที่ลูกพยายาม และพระบิดาในสวรรค์ก็มองคุณแบบนั้นเหมือนกัน — พระองค์ไม่ได้เก็บสถิติว่าคุณพลาดกี่ครั้ง พระองค์เก็บความทรงจำว่าคุณกล้าลุกกี่ครั้ง
- ผมอ่านเจอใน สุภาษิต 24:16 ว่า "คนชอบธรรมล้มลงเจ็ดครั้งแล้วก็ลุกขึ้นอีก แต่คนชั่วร้ายจะล้มคว่ำลงด้วยความวิบัติ" สังเกตว่าพระคัมภีร์ไม่ได้บอกว่าคนชอบธรรมไม่ล้ม — มันบอกว่าคนชอบธรรม ล้มแล้วลุก ความชอบธรรมในข้อนี้ไม่ได้วัดที่จำนวนครั้งที่คุณยืน แต่วัดที่จำนวนครั้งที่คุณยอมลุกอีกครั้ง
- ผมเคยกลัวว่าถ้าผมล้ม คนจะคิดว่าผมไม่มีของจริง — แต่ผมรู้แล้วว่าคนที่ไม่เคยล้มคือคนที่ไม่เคยลุกออกจากเก้าอี้
การตัดสินใจครั้งเดียว ใหญ่กว่าอารมณ์เป็นพันครั้ง
- ความกลัวมาเป็นคลื่น แต่การตัดสินใจเป็นเสาเข็ม: อารมณ์ของเราขึ้นลงเหมือนทะเล วันนี้คุณรู้สึกกล้า พรุ่งนี้คุณรู้สึกขลาด แต่ถ้าชีวิตของคุณวางอยู่บน "ความรู้สึก" คุณจะเหวี่ยงไปมาทั้งปี — และจะไม่ไปไหนเลย เสาเข็มของชีวิตไม่ได้ปักด้วยอารมณ์ มันปักด้วย การตัดสินใจที่ทำไว้ตอนใจสงบ
- ตัดสินใจก่อนพายุมา ไม่ใช่ตอนพายุมาแล้ว: ผมเรียนรู้ว่ามีการตัดสินใจบางอย่างที่ผมต้องทำ "ครั้งเดียว" แล้วไม่ต้องตัดสินใจอีก — เช่น "ผมจะไม่ทิ้งครอบครัวเวลาเหนื่อย" "ผมจะไม่หยุดอธิษฐานเวลาท้อ" "ผมจะไม่ใช้ชีวิตในความกลัว" ตัดสินใจครั้งนั้นกลายเป็น กระดูกสันหลัง ของวันที่อ่อนแอ
- เวลาเราตัดสินใจในที่สงบ เรากำลังเขียนจดหมายให้ตัวเองในวันมืด: ลองเขียนจดหมายถึงตัวคุณในอนาคต ที่บอกว่า "ทิม วันที่นายอ่านสิ่งนี้ นายอาจกำลังกลัวมาก แต่นายเคยตัดสินใจไว้แล้วว่าจะไม่อยู่ในความกลัว นายแค่ต้องทำสิ่งต่อไป ไม่ต้องรู้สึกถูกก่อน" — นั่นคือพลังของการตัดสินใจล่วงหน้า มันเอาชนะอารมณ์ของวันนั้น
- ผมอ่านเจอใน โยชูวา 24:15 ที่ว่า "เลือกในวันนี้ว่าท่านทั้งหลายจะปรนนิบัติผู้ใด... ส่วนข้าพเจ้าและครอบครัวของข้าพเจ้า เราจะปรนนิบัติพระเจ้า" โยชูวาพูดประโยคนี้ตอนแก่แล้ว ตอนใจสงบ ตอนยืนอยู่ในแผ่นดินที่พระเจ้าทรงประทาน — ไม่ใช่ตอนกลัว เขาเขียนเสาหลักของชีวิตในวันที่มีกำลัง เพื่อให้วันที่ไม่มีกำลังเขายังยืนได้
- การตัดสินใจแบบนี้ไม่ได้ทำให้ความกลัวหายไป — มันทำให้ความกลัวไม่ใช่คนตัดสินใจแทนคุณอีกต่อไป
สนองตอบถ้อยคำของพระเจ้า
เขียนประโยคหนึ่งบรรทัด แล้วเอาไปติดที่กระจก: ลองใช้เวลาห้านาทีคืนนี้ เขียนประโยคของคุณเอง เช่น "ผมจะไม่ใช้ชีวิตในความกลัว" หรือ "ฉันยอมพลาด ไม่ยอมไม่พยายาม" — เอาไปติดที่ไหนสักที่ที่คุณเห็นทุกเช้า เพราะใจของเราเชื่อสิ่งที่ตาเห็นซ้ำๆ มากกว่าสิ่งที่ใครพูดครั้งเดียว
ตั้งชื่อความกลัวให้ชัด: ความกลัวที่ไม่มีชื่อจะใหญ่กว่าตัวจริงเสมอ คืนนี้ลองนั่งกับสมุดเปล่า แล้วเขียนว่า "ผมกลัวอะไรอยู่กันแน่?" ให้ชัดที่สุด ไม่ใช่ "ผมกลัวอนาคต" แต่เป็น "ผมกลัวว่าถ้าผมลาออกจากงานนี้ พ่อจะผิดหวัง" ทันทีที่ความกลัวมีชื่อ มันเริ่มหดเล็กลง
อธิษฐานสั้นๆ ก่อนกดส่ง: ก่อนทำสิ่งที่คุณกลัวมา 30 วันแล้ว ลองอธิษฐานแค่ประโยคเดียวว่า "พระเจ้า ผลออกมาเป็นยังไงผมยกให้พระองค์ — แต่ขั้นต่อไปนี้ผมจะก้าว" แล้วทำเลย ความกลัวกลัวการกระทำมากกว่าการคิด
หาเพื่อนหนึ่งคนที่รู้เรื่อง: บอกเพื่อนสนิทหนึ่งคนว่าสัปดาห์นี้คุณกำลังจะตัดสินใจอะไร ขอให้เขาส่งข้อความถามคุณวันพฤหัส — แค่นั้น ความกลัวเติบโตในความมืด มันหดตัวในแสงของการเปิดเผย
ตรวจสอบเสียงในหัวคุณ: ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงว่า "นายเป็นคนขี้กลัว" หยุดและถามว่า "เสียงนี้มาจากไหน?" เพราะพระวิญญาณบริสุทธิ์ไม่เคยติดป้ายให้คุณเป็น "คนขี้กลัว" พระองค์อาจเตือนว่าคุณกำลังกลัว — แต่พระองค์ไม่เคยทำให้คุณรู้สึกว่ามันคือตัวตนของคุณ
คืนที่ผมยืนหน้าจอตอนตีสามนั้น ผมไม่รู้หรอกว่าผลจะออกมาเป็นยังไง — และจนถึงวันนี้ บางส่วนของสิ่งที่ผมส่งไปก็ไม่ได้ผลแบบที่คาดไว้ แต่สิ่งที่เปลี่ยนคืนนั้นไม่ใช่ผลลัพธ์ มันคือ ตัวผม ผมไม่ใช่คนเดิมที่ยอมให้ความกลัวบอกว่าผมไปต่อได้แค่ไหน อีกแล้ว วันนี้ผมขอให้คุณลองทำสิ่งหนึ่ง — แค่หนึ่งเดียวในสัปดาห์นี้ที่ความกลัวบอกว่า "อย่าทำ" และทำมันด้วยมือที่สั่น ด้วยใจที่เต้นแรง ด้วยน้ำตาก็ได้ แต่ทำมัน เพราะผมเชื่อว่าพระเจ้ารอคุณอยู่ที่อีกฝั่งของก้าวนั้น ไม่ใช่เพราะคุณกล้า แต่เพราะคุณ ยอมไม่อยู่ในความกลัวอีกต่อไป และผมหวังว่าวันหนึ่งคุณจะเล่าให้ใครบางคนฟังว่า "ผมเคยกลัวมาก แต่ผมตัดสินใจครั้งหนึ่ง แล้วชีวิตผมไม่เหมือนเดิมอีกเลย"
คำสำคัญในบทความนี้
คำถามที่พบบ่อย
ความกลัวเป็นบาปหรือไม่ในชีวิตคริสเตียน?+
ทำไมพระเจ้ายังให้ผู้เชื่อรู้สึกกลัวอยู่?+
จะแยกความกลัวที่ควรฟังกับความกลัวที่ต้องเอาชนะได้อย่างไร?+
ถ้าตัดสินใจก้าวออกไปแล้วล้มเหลวจริงๆ จะทำอย่างไร?+
การ "ตัดสินใจไม่อยู่ในความกลัว" ทำอย่างไร?+