คำเทศนา
เนื้อหาความหวัง กำลังใจ และความเชื่อในชีวิตประจำวัน · 105 เรื่อง
105 เรื่อง · แสดง 12
รอบนี้ ไม่เหมือนรอบก่อน
ในโยชูวา 6 พระเจ้าสั่งให้กองทัพเดินรอบกำแพงเยรีโคเงียบๆ หกวัน — ห้ามตะโกน ห้ามเปล่งเสียง ห้ามแม้แต่กระซิบ ทั้งที่พระองค์บอกไปแล้วว่า "เราได้มอบเมืองนี้ไว้ในมือเจ้าแล้ว" คำถามคือ ถ้าพระเจ้ามอบชัยชนะให้แล้ว ทำไมต้องเดินซ้ำถึงเจ็ดวัน? ทำไมไม่พ
แตกต่าง ไม่ใช่แปลกแยก
ในยอห์น 17 พระเยซูอธิษฐานเผื่อคนที่พระองค์รักที่สุด ก่อนจะจากพวกเขาไป และคำอธิษฐานนั้นน่าประหลาดใจมาก พระองค์ไม่ได้ขอให้พระบิดา "เอาพวกเขาออกจากโลก" ทั้งๆ ที่โลกใบนี้อันตรายที่สุด แต่พระองค์ขอว่า "ขอทรงปกป้องเขาจากความชั่วร้าย" และ "ขอชำระเ
อ่อนแอที่สุด แข็งแรงที่สุด
มีความจริงข้อหนึ่งที่ฟังดูขัดกันไปหมด แต่ยิ่งอ่านพระคัมภีร์นานเข้าเท่าไหร่ ผมยิ่งเชื่อว่ามันจริง — คนที่แข็งแรงที่สุด คือคนที่กล้ายอมรับว่าตัวเองอ่อนแอที่สุด และคนที่พังบ่อยที่สุด กลับกลายเป็นคนที่พระเจ้าใช้หนักที่สุด โลกสอนว่าแข็งแรงคือไม่
พ่อ ที่ไม่เคยจากไป
มีบางสิ่งที่หัวใจของลูก จดจำได้ตลอดชีวิต — แม้สมองจะลืม แม้เวลาจะผ่านไป แม้เสียงนั้นจะเงียบลงไปนานแล้ว เสียงเรียกชื่อ มือที่จับ ใบหน้าที่ยิ้มให้ครั้งแรก สิ่งเหล่านี้กลายเป็น "แม่แบบ" ที่ใจของเราใช้วัดความรักทุกครั้งที่ใจได้พบกับใคร และนี่คื
แผนของฉันพัง แผนพระองค์เริ่ม
เราถือปฏิทินไว้ในมือ พยายามจัดเรียงทุกวันให้ตรงกับสิ่งที่อยากได้ — พระเจ้ากลับถือปฏิทินที่กว้างกว่านั้นมาก กว้างจนเรายังมองไม่เห็นเส้นสุดของมัน โลกสอนเราว่า ถ้าวางแผนดี ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผน — พระเจ้ากระซิบกลับมาว่า แม้แผนของลูกจะดี มันย
คำโกหกที่ฟังดูเหมือนความจริง
เมื่อปลายปีก่อน ผมยืนอยู่ในร้านหนึ่ง ถือของชิ้นเล็กๆ ที่ราคาไม่ได้แพง แต่ใจผมพูดเสียงเบาๆ ว่า "ซื้อสิ มันจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น" — ผมหยุด แล้วก็รู้สึกตัวว่าผมเคยได้ยินเสียงนี้มาทั้งชีวิต เสียงเดิม สถานการณ์ใหม่ มันไม่ใช่เสียงของของชิ้นนั้น
ก่อนถูกใช้ ต้องถูกกัด
มีความจริงข้อหนึ่งที่ผมต่อต้านมานานหลายปี — ความจริงที่ว่า มือที่พระเจ้าทรงใช้อย่างไม่ธรรมดา มักเป็นมือที่ถูกกัดอย่างไม่ธรรมดามาก่อน ผมเคยอ่านแล้วโกรธ ผมเคยฟังแล้วเถียง เพราะใจของผมอยากเชื่อว่าทางของพระเจ้าคือทางราบเรียบ ไม่ใช่ทางที่มีรอยเข
ฝังคนเก่า ในน้ำของพระคุณ
ในเช้าวันอาทิตย์หนึ่ง มีชายหนุ่มยืนอยู่ในสระน้ำเล็ก ๆ กลางห้องนมัสการ น้ำท่วมถึงเอว เสื้อผ้าเปียกชุ่ม ใบหน้าสั่นเล็กน้อยจากความเย็น เขาไม่ได้พูดอะไรนาน แค่ก้มหน้าลงมองผิวน้ำที่กระเพื่อม แล้วก็เงยขึ้นมา ตาแดง น้ำตาผสมกับน้ำในสระจนแยกไม่ออก ค
ไม่มีใคร ไกลเกินพระคุณ
ถ้าวันนี้คุณเปิดบทความนี้ขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่า "ฉันคงไปไกลเกินไปแล้ว" — อ่านช้าๆ นะครับ ผมเขียนบทความนี้เพราะรู้สึกว่ามีบางคนที่กำลังนั่งอยู่ที่ขอบของการตัดสินใจ ขอบของการยอมแพ้ ขอบของคำว่า "สายแล้ว" และพระเจ้าอยากบอกอะไรบางอย่างกับคนๆ นั
กลางพายุ มีที่ให้ใจวาง
ในห้องฉุกเฉินกลางดึก ไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวสะท้อนผนัง เสียงเครื่องวัดชีพจรกรอกหูเป็นจังหวะ คนนั่งรอข้างเตียงทั้งคืน ไม่มีใครพูด ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรต่อ ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในมุมห้องอย่างเงียบ ๆ มือถือพระคัมภีร์เล่มเก่า ปากเธอขยับเบา ๆ น
ผมยอมพลาด ไม่ยอมกลัว
ปีที่แล้วผมยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนตีสาม นิ้วลังเลอยู่บนปุ่ม "ส่ง" นานเกือบยี่สิบนาที — และในวินาทีที่ผมกดมันลงไป ผมก็เพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ผมกลัวมาตลอดชีวิตไม่ใช่ความล้มเหลว แต่คือ การยอมให้ความกลัวเป็นที่อยู่ของผม มีความแตกต่างมหาศาลระหว่า
ก้าวเล็ก ที่พระเจ้ารัก
ถ้าวันนี้คุณรู้สึกว่าตัวเองช้าเกินไป เล็กเกินไป หรือเหนื่อยที่จะเห็นชีวิตยังไม่ไปไหน อ่านบทความนี้ช้าๆ นะครับ มีบางอย่างที่ผมอยากแบ่ง — เป็นสิ่งที่พระเจ้าค่อยๆ สอนผมในห้วงเวลาที่ผมเคยคิดว่าตัวเองไม่ก้าวหน้าเลย ความจริงเรื่องหนึ่งที่ผมเชื่อว