ก่อนกำแพงพัง พระองค์ขยับแล้ว
ภาพ: Marco Meyer (unsplash)
Breakthrough ในพระเจ้าไม่ใช่ปาฏิหาริย์ฟ้าผ่า แต่คือการที่กำแพงในใจและในชีวิตค่อยๆ พังลง เมื่อเราเลือกเชื่อในความเงียบ พระเจ้ามักทำงานเบื้องหลังนานก่อนผลปรากฏ ดังนั้นการขอบพระคุณก่อนเห็นคำตอบ การยืนหยัดในความเชื่อ และการจดจำคำสัญญาของพระองค์ คือกุญแจที่เปิดประตูให้ปาฏิหาริย์เข้ามาเป็นชุด
คุณเคยรู้สึกไหมว่ายิ่งรอ ก็ยิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น? ยิ่งอธิษฐาน ฟ้าก็ยิ่งเงียบ ยิ่งฝืนยิ้ม น้ำตาก็ยิ่งใกล้จะไหล จนคุณเริ่มสงสัยว่า "ตกลงพระเจ้าได้ยินผมจริงๆ ไหม หรือว่าผมคุยกับเพดานอยู่คนเดียว?" ถ้าคำถามนี้เคยผุดขึ้นในใจคุณ — แม้แค่ครั้งเดียว — ผมอยากให้คุณอ่านต่อ เพราะสิ่งที่ผมกำลังจะเล่า อาจจะเปลี่ยนวิธีที่คุณมองช่วงเวลาแห่งความเงียบนี้ไปตลอดกาล
7 ความจริงเกี่ยวกับ Breakthrough ที่พระเจ้ากำลังเตรียมให้คุณ
Breakthrough ไม่ได้แปลว่าฟ้าผ่า — มันแปลว่ากำแพงพัง
- คนส่วนใหญ่เข้าใจคำนี้ผิด: เราคิดว่า breakthrough คือปาฏิหาริย์เปรี้ยงปร้าง คือเงินก้อนใหญ่ที่โอนเข้ามาตอนตี 3 คือชื่อบนใบรับรองโรคที่หายไปในชั่วข้ามคืน แต่ในความจริง breakthrough คือ กำแพงที่ขวางคุณอยู่ — พังลง มันอาจจะเสียงไม่ดังเลยด้วยซ้ำ
- บางครั้งกำแพงนั้นอยู่ในใจคุณเอง: กำแพงแห่งความกลัว กำแพงแห่งความขมขื่น กำแพงแห่งคำพูดเก่าๆ ที่ใครสักคนเคยพูดใส่คุณตอนเด็ก เวลาพระเจ้าทุบกำแพงเหล่านี้ลง คุณอาจไม่เห็นอะไรเปลี่ยน — แต่คุณจะรู้สึกเบาขึ้นอย่างประหลาด
- ลองนึกภาพว่าคุณเดินอยู่ในห้องมืดมาเป็นปีโดยไม่รู้ตัว แล้ววันหนึ่งมีคนเปิดม่านให้ แสงเข้ามา — สิ่งรอบตัวเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม นั่นแหละคือ breakthrough ส่วนใหญ่ที่พระเจ้าทำในชีวิตเรา
- ผมอ่านเจอในโยชูวา 6:20 ว่า เมื่อประชาชนของพระเจ้าโห่ร้อง กำแพงเมืองเยรีโคก็พังลง พวกเขาไม่ได้พังประตู ไม่ได้ใช้เครื่องกระทุ้ง พวกเขาแค่ เดิน เป่าแตร และร้อง สิ่งที่ทำให้กำแพงพังไม่ใช่กำลังของพวกเขา — แต่เป็นการเชื่อฟังในความเงียบของพระเจ้า
- และนั่นนำเรามาสู่ความจริงข้อต่อไป — ความเงียบของพระเจ้าไม่ได้แปลว่าพระองค์ไม่ทำอะไร
ความเงียบของพระเจ้า ไม่ใช่การหายไปของพระเจ้า
- เราตีความเงียบผิดมาตลอด: เมื่อพระเจ้าไม่ตอบทันที เรามักสรุปทันทีว่า "พระองค์ไม่สนใจ" หรือ "ผมต้องทำอะไรผิด" แต่จริงๆ แล้ว ความเงียบมักจะหมายถึงพระองค์กำลังทำงานอย่างหนักในที่ที่เรามองไม่เห็น
- คนสวนรู้ดี: เวลาเขาปลูกเมล็ดลงในดิน 7 วันแรกไม่มีอะไรขึ้นมาให้เห็นเลย ดูเหมือนเมล็ดตายแล้ว แต่ใต้ดินนั้น รากกำลังเดินอยู่อย่างเงียบที่สุด ทุกสิ่งที่สำคัญในชีวิตเรา — เริ่มต้นในที่มืดและเงียบเสมอ
- เวลาเราอยู่ในฤดูเงียบ เรามักอยากกรีดร้องใส่ฟ้า อยาก "บังคับ" ให้พระเจ้าตอบ แต่ผมเรียนรู้ว่าฤดูเงียบไม่ใช่บททดสอบความอดทน — มันคือบทเรียนเรื่องความไว้วางใจ พระเจ้าไม่ได้กำลังนิ่งเฉย พระองค์กำลังจัดเรียงสิ่งต่างๆ ที่ตาเรามองไม่ทะลุ
- ในสดุดี 46:10 เขียนว่า "จงนิ่งเสีย และรู้เถิดว่าเราคือพระเจ้า" คำว่า "นิ่ง" ในภาษาฮีบรูแปลว่า "ปล่อยมือ" หรือ "หยุดดิ้น" พระเจ้าไม่ได้ขอให้เราเงียบเพื่อจะได้ยินพระองค์ — พระองค์ขอให้เราหยุดดิ้น เพื่อจะได้รับรู้ว่าพระองค์ทำงานอยู่ตลอดเวลา
- ลองหยุดอ่านตรงนี้สักหนึ่งวินาที แล้วถามตัวเองว่า "ฉันกำลังดิ้น หรือกำลังไว้วางใจ?"
พระเจ้าทำงานในเบื้องหลังก่อนเสมอ
- ทุก breakthrough มีฉากหลังที่คุณไม่เคยเห็น: ก่อนที่ดาเนียลจะรู้คำตอบจากพระเจ้า ทูตสวรรค์ต่อสู้กับวิญญาณชั่วในอากาศ 21 วัน ก่อนที่โยเซฟจะนั่งบัลลังก์ในอียิปต์ พระเจ้าใช้เวลา 13 ปีจัดเตรียมหัวใจเขาในคุก
- คุณกำลังอยู่ในฤดูเบื้องหลัง: สิ่งที่คุณรู้สึกว่า "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย" จริงๆ คือฉากที่ผู้กำกับกำลังจัดไฟ จัดมุมกล้อง จัดบทใหม่ และเมื่อม่านเปิด คุณจะเห็นว่าทุกความล่าช้าคือการเตรียมพร้อม
- ผมเคยเฝ้ารอคำตอบหนึ่งจากพระเจ้านานเป็นปี ผมคิดว่าพระองค์ลืมผมไปแล้ว แต่หลังจากผ่านพ้นไป ผมมองย้อนกลับและเห็นว่าทุกเดือนที่ผ่านมา พระเจ้ากำลังสร้างคนที่จะรับคำตอบนั้นได้ ถ้าผมได้สิ่งที่ขอตั้งแต่ปีแรก ผมคงทำมันพังตั้งนานแล้ว
- ในเอเฟซัส 3:20 บอกว่า พระเจ้าทรงสามารถ "กระทำสารพัดมากยิ่งกว่าที่เราจะทูลขอหรือคิดได้" คำว่า "กระทำ" ที่นี่เป็นรูปกาลปัจจุบัน — แปลว่าพระองค์ กำลังทำอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่จะทำในอนาคต
- ถ้าพระเจ้ากำลังทำอยู่ตอนนี้ คำถามจึงไม่ใช่ "เมื่อไหร่พระองค์จะทำ" — แต่คือ "ผมจะร่วมมือกับพระองค์อย่างไร"
ศรัทธาที่แท้จริง ไม่ใช่ความรู้สึก — มันคือก้าวที่เดินทั้งที่ยังไม่เห็น
- เราชอบรอ "feeling" ก่อนจะเชื่อ: เรารอจน "รู้สึกพร้อม" ก่อนจะอธิษฐาน รอจน "รู้สึกอยาก" ก่อนจะไปโบสถ์ รอจน "รู้สึกมีศรัทธา" ก่อนจะก้าว แต่นั่นไม่ใช่ความเชื่อ — นั่นคืออารมณ์ที่แต่งตัวเป็นความเชื่อ
- ความเชื่อแท้คือการก้าวขาทั้งที่กลัว: คือการอธิษฐานทั้งที่ฟ้ายังเงียบ คือการให้ทั้งที่กระเป๋ายังแห้ง คือการยกมือร้องเพลงในวันที่หัวใจร้องไห้ ความเชื่อเริ่มต้นตรงที่ความรู้สึกหมดแรงพอดี
- เวลาเราเห็นคนที่มีความเชื่อแข็งแกร่ง เรามักคิดว่าเขาเกิดมาแบบนั้น แต่ความจริงคือเขาผ่านวันที่อยากเลิกเชื่อมาแล้วเป็นร้อยครั้ง — และเขาเลือกที่จะยืนหยัดอีกครั้งหนึ่ง ทุกครั้งที่เขาเลือก ความเชื่อก็แข็งขึ้นอีกหนึ่งระดับ
- ในฮีบรู 11:1 เขียนว่า "ความเชื่อคือความแน่ใจในสิ่งที่หวังไว้ เป็นความรู้สึกมั่นใจในสิ่งที่ยังไม่ได้เห็น" สังเกตคำว่า "ยังไม่ได้เห็น" — พระเจ้าไม่เคยขอให้เราเชื่อในสิ่งที่เราเห็นแล้ว นั่นเรียกว่าข้อเท็จจริง ไม่ใช่ความเชื่อ
- และความเชื่อนี้แหละ ที่จะพาคุณไปสู่ความจริงต่อไป — พระเจ้าไม่เคยทำลายคำสัญญาของพระองค์
พระเจ้าเป็นผู้รักษาคำสัญญา แม้เมื่อทุกคนทำลายของตัวเอง
- โลกฝึกเราให้ระวังคำสัญญา: เพราะคนที่เราเชื่อใจที่สุดเคยทำให้เราผิดหวัง พ่อแม่บางครั้งสัญญาแล้วลืม เพื่อนบางคนสัญญาแล้วหายไป แม้แต่ตัวเราเองยังทำลายสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง — เลิกบุหรี่ ลดน้ำหนัก กลับมาเฝ้าเดี่ยวทุกเช้า
- แต่พระเจ้าไม่ใช่มนุษย์: คำสัญญาของพระองค์ไม่ผูกกับอารมณ์พระองค์ ไม่ผูกกับว่าวันนั้นพระองค์ยุ่งหรือเปล่า ไม่ผูกกับว่าเรา "สมควรได้" หรือเปล่า คำสัญญาของพระองค์ผูกกับลักษณะของพระองค์เอง — และพระองค์ไม่เปลี่ยนแปลง
- ลองนึกภาพว่าคุณเป็นเด็กที่กำลังรอพ่อกลับบ้านมาทานข้าวด้วยกัน พ่อบอกว่า "เดี๋ยวกลับมานะ" แต่ถ้าพ่อคนนี้คือคนที่ไม่เคยผิดสัญญาแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต — แม้รถจะติด ฝนจะตก น้ำจะท่วม — คุณจะกังวลไหม? คุณจะยังกินข้าวกับยายไปก่อนได้ด้วยความสบายใจ เพราะคุณรู้ว่าพ่อมาแน่
- ในกันดารวิถี 23:19 บอกว่า "พระเจ้ามิใช่มนุษย์จึงไม่ตรัสมุสา และมิใช่บุตรของมนุษย์จึงไม่ทรงกลับใจ" สิ่งที่พระองค์พูด พระองค์ทำ สิ่งที่พระองค์สัญญา พระองค์ทำให้สำเร็จ
- คำถามจึงไม่ใช่ "พระเจ้าจะทำตามสัญญาไหม" — แต่คือ "ฉันยังจับสัญญานั้นไว้แน่นพอหรือเปล่า"
ความขอบพระคุณก่อน เปิดประตูให้ปาฏิหาริย์ตามมา
- เราชอบรอผลก่อนจะขอบคุณ: เราคิดว่า "ถ้าได้งานก่อน แล้วผมจะขอบคุณพระเจ้า" "ถ้าหายป่วยก่อน แล้วผมจะสรรเสริญ" "ถ้าครอบครัวกลับมาดีก่อน แล้วผมจะร้องเพลง" แต่ในพระคัมภีร์เราเห็นรูปแบบที่กลับกัน — สรรเสริญก่อน แล้วประตูจึงเปิด
- เปาโลกับสิลาสในคุก: เท้าใส่ขื่อ หลังยังเลือดไหล ความมืดล้อมรอบ พวกเขาไม่บ่น ไม่โทษพระเจ้า — พวกเขาร้องเพลงสรรเสริญ และในตอนนั้นแหละ แผ่นดินไหว โซ่หลุด ประตูคุกเปิด
- เวลาเราขอบพระคุณก่อนที่จะเห็นคำตอบ เราไม่ได้กำลังหลอกตัวเอง — เรากำลังประกาศว่าเราเชื่อในธรรมชาติของพระเจ้ามากกว่าสถานการณ์ของเรา ความขอบพระคุณคือศรัทธาในรูปแบบของเสียง
- ใน 1 เธสะโลนิกา 5:18 เขียนว่า "จงขอบพระคุณในทุกกรณี" สังเกตคำว่า "ใน" ไม่ใช่ "สำหรับ" — เราไม่ต้องขอบคุณสำหรับความเจ็บปวด แต่เราขอบคุณได้ในท่ามกลางมัน เพราะเรารู้ว่าพระเจ้ายังอยู่
- และเมื่อใจของเราเริ่มขอบพระคุณ บางสิ่งจะเปลี่ยนไปก่อนที่สถานการณ์จะเปลี่ยน — สิ่งนั้นคือใจของเราเอง
Breakthrough หนึ่ง คือจุดเริ่มของ Breakthrough ต่อไป
- พระเจ้าไม่ได้แจกครั้งเดียวจบ: เวลาคุณเห็นปาฏิหาริย์หนึ่ง อย่าหยุดที่ตรงนั้น เพราะนั่นไม่ใช่ปลายทาง — นั่นคือประตูบานแรกของห้องที่ยังมีประตูอีกหลายบาน
- ลูกคลื่นต่อลูกคลื่น: เวลาคุณยืนริมทะเล คลื่นไม่เคยมาเป็นลูกเดียว มันมาเป็นชุด ลูกแล้วลูกเล่า บางลูกใหญ่ บางลูกเล็ก แต่มันมาเรื่อยๆ พระคุณของพระเจ้าก็เหมือนกัน — มันไม่เคยมาเป็นลูกเดียวแล้วหมด
- ลองนึกภาพว่าคุณได้รับคำตอบเล็กๆ จากพระเจ้าวันนี้ — อาจจะแค่กำลังใจที่กลับมา หรือคำพูดดีๆ จากเพื่อนคนหนึ่ง อย่ามองข้ามมัน เพราะนั่นคือตัวอย่างของสิ่งที่กำลังจะมา พระเจ้ามักทดสอบความขอบพระคุณของเราในเรื่องเล็ก ก่อนจะมอบเรื่องใหญ่ให้
- ในสดุดี 84:7 เขียนว่า "พวกเขามีกำลังเพิ่มขึ้นไปทุกที" คำเดิมในภาษาฮีบรูคือ "from strength to strength" — จากกำลังหนึ่งไปสู่อีกกำลังหนึ่ง ชีวิตคริสเตียนไม่ได้เป็นเส้นตรงราบเรียบ แต่เป็นการก้าวจาก breakthrough หนึ่งสู่อีกอันหนึ่ง
- และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมคุณต้องไม่ยอมแพ้วันนี้ เพราะคุณไม่รู้เลยว่า breakthrough ครั้งต่อไปอยู่ห่างคุณแค่กี่นาที
สนองตอบถ้อยคำของพระเจ้า
เริ่มต้นด้วยขอบพระคุณ 3 ข้อต่อวัน: ก่อนเช็คโทรศัพท์ตอนเช้า ก่อนลุกจากเตียง ให้พูดออกมาดังๆ ว่าคุณขอบคุณพระเจ้าเรื่องอะไร 3 อย่าง อย่าให้เป็นเรื่องนามธรรม ให้เป็นเรื่องเฉพาะเจาะจง — เช่น "ขอบคุณสำหรับแสงแดดเช้านี้ ขอบคุณสำหรับน้ำอุ่นในห้องน้ำ ขอบคุณที่ใจยังเต้นอยู่"
จดบันทึก "ก่อนเห็น": หาสมุดเล่มเล็กๆ แล้วเขียนสิ่งที่คุณกำลังรออยู่ลงไป พร้อมวันที่ จากนั้นเดือนละครั้งให้กลับมาอ่าน คุณจะแปลกใจว่าหลายอย่างที่คุณคิดว่า "ไม่เกิด" จริงๆ พระเจ้าตอบไปแล้ว แค่ไม่ใช่ในรูปแบบที่คุณคาดหวัง
หยุดถาม "เมื่อไหร่" เริ่มถาม "อะไร": แทนที่จะถามพระเจ้าว่า "เมื่อไหร่พระองค์จะตอบ?" ลองเปลี่ยนเป็น "พระองค์อยากให้ผมเรียนรู้อะไรในระหว่างที่รอ?" คำถามแรกทำให้คุณท้อ — คำถามที่สองทำให้คุณเติบโต
อธิษฐานในที่มืด ก่อนแสงจะมา: ตั้งเวลา 5 นาทีต่อวัน ในเวลาเดิม ในที่เดิม — แม้คุณจะไม่รู้สึกอะไร นี่ไม่ใช่การ "ทำหน้าที่" นี่คือการสร้างทางเดินให้พระเจ้าเดินเข้ามาเป็นประจำ
เชื้อเชิญคนหนึ่งเข้ามาในเส้นทาง: บอกใครสักคนที่ไว้ใจได้ว่าคุณกำลังรอ breakthrough เรื่องอะไร ขอให้เขาอธิษฐานเผื่อ และให้เขาทักคุณทุก 2 อาทิตย์ ไม่มีใครเดินทางคนเดียวได้นาน
ถ้าวันนี้คุณรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในห้องที่ไม่มีหน้าต่าง ผมอยากให้คุณรู้ว่าพระเจ้าอยู่ในห้องนั้นกับคุณมาตลอด พระองค์ไม่ได้ยืนอยู่นอกประตูเฉยๆ พระองค์ไม่ได้รอให้คุณทำดีพอก่อนแล้วค่อยเข้ามา พระองค์อยู่ตรงนั้นแล้ว ในความเงียบ ในความมืด ในวันที่คุณไม่มีแรงแม้จะอธิษฐาน — และพระองค์กำลังขยับกำแพงทีละนิด ในจังหวะที่คุณยังมองไม่ทันเห็น วันนี้ผมขอให้คุณลองหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดออกมาเบาๆ ว่า "ขอบคุณพระเจ้า ผมไม่เห็น แต่ผมเชื่อว่าพระองค์กำลังทำอยู่" และอีกครั้งหนึ่ง พรุ่งนี้เช้า แล้วอีกครั้ง สัปดาห์หน้า ผมเชื่อว่าวันหนึ่งคุณจะตื่นขึ้นมา แล้วพบว่ากำแพงที่คุณกลัวที่สุด — มันไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว และคุณจะหันมาเล่าเรื่องนี้กับใครสักคน ในแบบเดียวกับที่ผมกำลังเล่ากับคุณตอนนี้
คำสำคัญในบทความนี้
คำถามที่พบบ่อย
ทำไมพระเจ้าถึงเงียบในยามที่เราต้องการพระองค์ที่สุด?+
Breakthrough ในความหมายของคริสเตียนคืออะไร?+
จะรู้ได้อย่างไรว่าพระเจ้ากำลังตอบคำอธิษฐาน?+
ทำไมต้องขอบพระคุณก่อนได้รับคำตอบ?+