เล็กพอที่จะเชื่อ

3 สิ่งที่เด็กเข้าใจ แต่ผู้ใหญ่ลืมไปนานแล้ว

1. เด็กเชื่อก่อน แล้วค่อยเข้าใจทีหลัง — ผู้ใหญ่อยากเข้าใจก่อนจึงค่อยเชื่อ

   • ลำดับของหัวใจถูกสลับ: เด็กไม่เคยถามว่า "พระเจ้าทำได้จริงเหรอ" ก่อนที่จะเริ่มไว้ใจ เขาแค่ได้ยิน แล้วเชื่อ แล้วใช้ชีวิตจากความเชื่อนั้น แต่ผู้ใหญ่กลับตั้งกำแพง ของเหตุผล ของสถิติ ของประสบการณ์ที่เคยผิดหวังเอาไว้ก่อน แล้วบอกพระเจ้าว่า "พิสูจน์ตัวเองให้หนูดูก่อน หนูถึงจะลองเชื่อ"
   • การ "ลองเชื่อ" ไม่ใช่ความเชื่อ: ความเชื่อที่รอการพิสูจน์คือการต่อรอง ไม่ใช่การไว้วางใจ และพระเจ้าไม่ได้ตอบคนที่มาต่อรอง พระองค์ตอบคนที่ยอมก้าวเดินทั้งที่ยังมองไม่เห็นปลายทาง
   • ลองนึกภาพว่า เด็กคนหนึ่งกำลังจะกระโดดลงจากขอบสระว่ายน้ำ พ่อยืนรออยู่ในน้ำ กางมือออก พูดว่า "กระโดดมาเลยลูก พ่ออยู่นี่" เด็กไม่ได้ขอให้พ่อแสดงใบรับรองว่ายน้ำก่อน เขาไม่ได้คำนวณว่ามือพ่อรับน้ำหนักได้กี่กิโลกรัม เขาแค่กระโดด — เพราะเขารู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น และนั่นคือทั้งหมดที่เขาต้องการรู้
   • ผมอ่านเจอในมัทธิว 18:3 ว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าพวกท่านไม่กลับใจเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ ท่านจะเข้าในแผ่นดินสวรรค์ไม่ได้เลย" พระเยซูไม่ได้บอกให้เราโง่ลง พระองค์บอกให้เรา ไว้ใจกลับมาเหมือนเดิม ไว้ใจแบบที่หัวใจเด็กไว้ใจ ไว้ใจก่อนเข้าใจ ไว้ใจทั้งที่ยังไม่มีหลักฐาน
   • และนี่คือจุดเริ่มของปาฏิหาริย์ — ไม่ใช่ในตอนที่เราเข้าใจพระเจ้า แต่ในตอนที่เรากลับมาเชื่อพระองค์เหมือนตอนที่เรายังเด็กอยู่

2. เด็กไม่อายที่จะประกาศพระเจ้า — ผู้ใหญ่กลัวว่าจะดูโง่

   • ความอายเป็นโรคของวัยที่ "รู้มากเกินไป": เด็กไม่รู้ว่าโลกจะหัวเราะเขา เขาเลยพูดอย่างที่ใจเขาเชื่อ "พระเจ้าของหนูทำได้ทุกอย่าง" หลุดออกมาจากปากด้วยความภูมิใจ ไม่ใช่ความเขินอาย แต่พอเราโตขึ้น เราเริ่มได้ยินเสียงในหัวว่า "ระวังนะ คนเขาจะคิดยังไง" และเสียงนั้นค่อยๆ ดับความกล้าหาญของเราลง
   • เราไม่ได้อายพระเจ้า — เราอายภาพของตัวเองในสายตาคนอื่น: ถ้าเรามองให้ลึก ความอายที่จะพูดถึงพระเยซู ไม่ใช่เพราะเราไม่เชื่อพระองค์ แต่เพราะเราเชื่อในความคิดเห็นของคนอื่น มากกว่า ที่เราเชื่อในพระองค์ และนั่นคือสัญญาณว่ามีอะไรบางอย่างที่เราต้องกลับมาเรียงลำดับใหม่ในใจ
   • เวลาเรา เห็นเด็กในห้างชี้พ่อแม่แล้วพูดเสียงดังว่า "นั่นพ่อหนู! นั่นแม่หนู!" เราไม่เคยรู้สึกว่าเด็กคนนั้นเสียมารยาท เรากลับยิ้มและรู้สึกอบอุ่นด้วยซ้ำ เพราะมัน บริสุทธิ์ มันมาจากใจที่ภูมิใจในคนที่เขารัก แล้วทำไมเราถึงไม่กล้าชี้ขึ้นฟ้าแล้วพูดว่า "นั่นพระเจ้าของผม!" ด้วยใจแบบเดียวกัน
   • ใน 2 ทิโมธี 1:7 เขียนว่า "พระเจ้าไม่ได้ทรงประทานใจที่ขลาดกลัวแก่เรา แต่ประทานใจที่ประกอบด้วยฤทธิ์เดช ความรัก และการบังคับตนเองให้แก่เรา" ความอายไม่ได้มาจากพระเจ้า แต่มาจากเสียงในหัวที่บอกว่าเราไม่ดีพอ พระวจนะของพระองค์กำลังบอกเราว่า คืนใจที่กล้าให้กลับมา กล้าที่จะรัก กล้าที่จะพูด กล้าที่จะเป็นเด็กของพระเจ้าอย่างเปิดเผย
   • และเมื่อคุณกล้าพูด คุณจะพบว่าโลกไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คุณคิด — แต่หัวใจที่กล้าพูด จะค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเหมือนกล้ามเนื้อที่ได้ใช้งาน

3. เด็กไม่จำกัดพระเจ้าไว้ในกล่องของตรรกะ — ผู้ใหญ่ใส่กล่องให้พระองค์โดยไม่รู้ตัว

   • ปัญหาไม่ได้อยู่ที่พระเจ้า — ปัญหาอยู่ที่กล่องที่เราขังพระองค์ไว้: เด็กไม่มีกล่อง เขาเลยปล่อยให้พระเจ้าเป็นพระเจ้า แต่ผู้ใหญ่อย่างเรา เรามีกล่องของ "สิ่งที่เคยเป็น" ของ "สิ่งที่น่าจะเป็น" ของ "สิ่งที่เราคำนวณได้แล้ว" — แล้วเราก็เผลอ จับพระเจ้าใส่ลงไปในกล่องนั้น โดยไม่รู้ตัว
   • ความเชื่อที่ "เป็นไปได้" คือความเชื่อที่ตัดปีกตัวเอง: ถ้าเราอธิษฐานเฉพาะสิ่งที่เราคิดว่าพระเจ้า "น่าจะทำให้ได้" เราก็ไม่ได้อธิษฐานต่อพระเจ้า เราอธิษฐานต่อความเข้าใจของเราเองเกี่ยวกับพระเจ้า และนั่นเล็กกว่าพระองค์มากมายนัก
   • ผมเคยเป็นแบบนั้น เป็นช่วงหนึ่งผมหยุดอธิษฐานเรื่องใหญ่ ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อ แต่เพราะ เหนื่อยที่จะหวัง ผมเริ่มขออะไรเล็กลงๆ จนสุดท้ายผมขอแค่ "ขอให้วันนี้ผ่านไป" ผมลืมไปว่าพระเจ้าที่แยกทะเลแดง พระเจ้าที่ปลุกคนตายให้เป็น ยังเป็นพระเจ้าองค์เดียวกันที่ฟังคำอธิษฐานของผมในเช้านี้ และพระองค์ไม่ได้เล็กลงตามความสิ้นหวังของผม
   • ในเอเฟซัส 3:20 เขียนว่า "ขอเทิดพระเกียรติพระองค์ผู้ทรงสามารถกระทำสารพัดมากยิ่งกว่าที่เราจะทูลขอหรือคิดได้ ตามฤทธิ์เดชที่กำลังทำกิจอยู่ภายในตัวเรา" คำว่า "มากยิ่งกว่าที่เราจะคิดได้" คือคำที่เราต้องท่องทุกเช้า เพราะปัญหาของเราคือเราคิดเล็กเกินไปสำหรับพระเจ้าที่ใหญ่กว่าจักรวาล
   • คืนนี้ คุณลองถามตัวเองดูว่า — กล่องที่คุณขังพระเจ้าไว้ มีรูปร่างหน้าตาแบบไหน แล้วคุณจะกล้าเปิดฝากล่องนั้น ปล่อยให้พระองค์เป็นพระองค์ ได้หรือยัง

สนองตอบถ้อยคำของพระเจ้า

• เขียน "พระเจ้าของผมทำได้ทุกอย่าง" บนกระดาษ แล้วแปะไว้ที่ที่คุณเห็นทุกวัน: อาจเป็นกระจกห้องน้ำ หน้าจอคอม หรือหลังโทรศัพท์ คุณจะแปลกใจว่าประโยคเดียวที่คุณเห็นซ้ำๆ จะค่อยๆ เปลี่ยนวิธีที่หัวใจคุณตอบสนองต่อปัญหาที่เข้ามาในแต่ละวัน
• อธิษฐานหนึ่งเรื่องที่ "ใหญ่เกินไป" สำหรับคุณคืนนี้: เรื่องที่คุณเคยเลิกหวัง เรื่องที่คุณบอกตัวเองว่าเป็นไปไม่ได้ ลองพูดออกมาตรงๆ ต่อพระเจ้า ไม่ต้องเก่ง ไม่ต้องสวย แค่ขอ — เหมือนเด็กที่ขอของขวัญจากพ่อโดยไม่อายว่าจะถูกปฏิเสธ
• บอกพระเจ้ากับใครสักคนในสัปดาห์นี้ — แม้เป็นประโยคสั้นๆ: ไม่ต้องเทศนา ไม่ต้องเปลี่ยนเขาให้กลับใจ แค่เล่าให้ฟังว่าพระเจ้าทำอะไรในชีวิตคุณเมื่อเร็วๆ นี้ การกล้าพูดครั้งเดียวจะปลดล็อกความกล้าครั้งต่อๆ ไป
• ตรวจสอบ "กล่อง" ที่คุณขังพระเจ้าไว้: จดลงไปว่ามีเรื่องไหนที่คุณเลิกอธิษฐานไปแล้วเพราะคิดว่า "พระเจ้าคงไม่ทำหรอก" แล้วเขียนข้างๆ ว่า "แต่พระเจ้าของผมทำได้ทุกอย่าง" — สังเกตว่าหัวใจคุณรู้สึกยังไง
• อ่านเรื่องราวพระเยซูประสูติช้าๆ คืนนี้ในลูกา 2: อ่านเหมือนเป็นครั้งแรก ไม่ใช่เพื่อ "ศึกษา" แต่เพื่อ ทึ่ง ปล่อยให้ความมหัศจรรย์ของพระเจ้าที่กลายเป็นทารก กลับมาทำให้หัวใจคุณเล็กลง อ่อนลง และเปิดอีกครั้ง