ไม่ใช่อาคาร แต่คือครอบครัว
ภาพ: Mayur Kumbhar (unsplash)
คริสตจักรในความหมายของพระเจ้าไม่ใช่อาคารหรือกิจกรรมประจำสัปดาห์ แต่คือครอบครัวฝ่ายวิญญาณที่ผู้คนถูกเห็น ถูกฟัง และถูกฟื้นฟูร่วมกัน เป็นสนามฝึกของการให้อภัย ที่ที่ความฝันเล็กๆ ถูกปลุก และเป็นภาพล่วงหน้าของสวรรค์ที่เริ่มต้นได้ในห้องเล็กๆ บนแผ่นดินโลก
ในห้องโถงโบสถ์หนึ่งที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีและคนกำลังยกมือสรรเสริญ ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่แถวหลังสุด มือกอดอก ตาแดง น้ำตาคลออยู่ที่ขอบ เธอเพิ่งคลอดลูกได้หกเดือน บ้านกับสามีกลายเป็นสนามรบ บทสนทนากับแม่กลายเป็นกำแพง และในใจของเธอ มีเสียงหนึ่งบอกว่า "ไม่มีใครต้องการเธอจริงๆ หรอก"
เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายให้ใครฟังยังไง ทุกคนรอบตัวดูเหมือนกำลังร้องเพลงด้วยใจที่สงบ แต่ในอกของเธอกำลังพายุพัด
แล้ววันนั้น มีคนหนึ่งเดินมาแตะที่ไหล่ของเธอ ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยิ้มและพูดว่า "ยินดีต้อนรับ" คำๆ นั้นไม่ใช่คำขายอะไร ไม่ใช่ pitch ไม่ใช่กลยุทธ์ มันเป็นแค่คำที่บอกว่า "คุณอยู่ที่นี่ได้นะ"
หลายปีผ่านไป ผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นแม่ที่ดีขึ้น เป็นภรรยาที่คืนดีกับสามีได้ เป็นลูกสาวที่กลับไปกอดแม่ก่อนแม่จากไป และเป็นพี่น้องในครอบครัวหนึ่งที่ไม่ใช่ครอบครัวสายเลือด แต่กลับเหนียวแน่นกว่าหลายครอบครัวที่ใช้สายเลือดผูกกัน
นี่คือสิ่งที่พระเจ้าออกแบบไว้ตั้งแต่แรก และมันยิ่งใหญ่กว่าคำว่า "คริสตจักร" ที่เราคุ้นเคยมาก
7 ภาพที่พระเจ้าออกแบบให้คริสตจักรเป็น
คริสตจักรคือบ้าน ไม่ใช่อาคาร
- บ้านไม่ได้วัดด้วยตึก: เวลาคุณนึกถึงคำว่า "บ้าน" คุณนึกถึงผนัง หลังคา และเฟอร์นิเจอร์ก่อนหรือเปล่า? ผมเดาว่าไม่ คุณนึกถึงคน นึกถึงกลิ่นข้าวที่แม่ทำ นึกถึงเสียงหัวเราะที่โต๊ะกินข้าว
- คริสตจักรก็เช่นกัน: มันไม่ใช่หลังคาที่คุณเดินเข้าไปทุกวันอาทิตย์ มันคือ กลุ่มคนที่กลายเป็นบ้านของกันและกัน ในวันที่อะไรๆ พังลง
- ลองนึกภาพว่า: คุณกลับบ้านที่บ้านของตัวเองหลังจากวันที่เลวร้ายที่สุด ไม่มีใครถามว่า "วันนี้ทำผลงานได้ดีไหม" ไม่มีใครเรียกร้องให้คุณยิ้มก่อนเข้ามา คุณแค่เข้ามา ถอดรองเท้า แล้วนั่งลง — นั่นแหละคือสิ่งที่คริสตจักรควรเป็นในวันที่คุณเหนื่อยสุดๆ
- ผมอ่านเจอใน เอเฟซัส 2:19 ว่า "ท่านทั้งหลายจึงไม่ใช่คนต่างด้าวต่างแดนอีกต่อไป แต่เป็นพลเมืองเดียวกันกับธรรมิกชน และเป็นครอบครัวของพระเจ้า" คำว่า "ครอบครัว" ที่ใช้ตรงนี้ในภาษาเดิมแปลว่า "คนในบ้าน" ไม่ใช่ "สมาชิก" ไม่ใช่ "ผู้เข้าร่วม" — แต่เป็น คนในบ้าน
- พระเจ้าไม่ได้ตั้งใจสร้างองค์กร พระองค์ตั้งใจสร้างครัวเรือนที่คุณกลับเข้าไปได้ตอนตีสอง
คริสตจักรคือที่ที่คุณถูกเห็น ก่อนที่จะถูกใช้งาน
- ความเจ็บปวดของการถูกมองข้าม: คุณเคยรู้สึกไหมว่าตัวเองเป็นเฟืองตัวเล็กๆ ในเครื่องจักรใหญ่ ที่ถ้าหายไปวันหนึ่งก็ไม่มีใครรู้?
- คริสตจักรของพระเจ้า เริ่มต้นจากการเห็น: ก่อนจะมอบหมายงานใดๆ ก่อนจะมีตำแหน่ง ก่อนจะมีบทบาท พระเจ้าเห็น คุณ ในฐานะคน ไม่ใช่ทรัพยากร
- เวลาเราเดินเข้าไปในกลุ่มใหม่ๆ: เรามักจะถามตัวเองว่า "ฉันต้องทำตัวยังไงให้พวกเขายอมรับ" แต่คริสตจักรที่แท้ ไม่ได้ขอให้คุณ perform เพื่อแลกกับการถูกเห็น มันเริ่มจากการที่มีคนสังเกตว่าคุณยังไม่ได้ยิ้มวันนี้
- ใน ลูกา 19:5 พระเยซูเงยมองขึ้นไปบนต้นไม้ แล้วเรียกศักเคียส คนเก็บภาษีที่ทุกคนเกลียด ออกมาด้วยชื่อจริง พระองค์เห็นเขาก่อนที่จะใช้เขา และนั่นคือสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตของศักเคียสในเย็นวันนั้น
- การถูกเห็นเป็นของขวัญที่หายากในยุคที่ทุกคนกำลังถ่ายวิดีโอตัวเอง — และคริสตจักรควรเป็นที่ที่มอบของขวัญชิ้นนั้นได้
คริสตจักรคือที่ที่ความจริงเดินทางผ่านน้ำตาได้
- เราถูกฝึกให้ซ่อน: ตั้งแต่เด็ก เราถูกสอนว่า "อย่าร้องไห้ในที่สาธารณะ" "อย่าให้คนอื่นเห็นว่าเราอ่อนแอ" แต่ในห้องที่ไฟสลัวและไม่มีใครมอง คุณก็ปล่อยมันออกมาไม่ได้อยู่ดี เพราะไม่มีใครรับ
- คริสตจักรที่แท้คือที่ที่คุณพังต่อหน้าคนได้: โดยไม่ต้องอธิบาย โดยไม่ต้องขอโทษ และโดยไม่ต้อง คาดหวังว่าคนอื่นจะแก้ไขให้คุณ เขาเพียงแค่อยู่ตรงนั้น
- ลองนึกภาพว่า: มีกลุ่มเล็กๆ ที่ทุกคนตกลงกันว่า "ในห้องนี้ไม่มีคำตัดสิน" คุณบอกว่าคุณกำลังคิดอยากตาย ไม่มีใครสะดุ้ง ไม่มีใครรีบยัดข้อพระคัมภีร์ มีแค่คนที่เลื่อนตัวเข้ามาใกล้ และวางมือบนไหล่คุณ
- ใน ยากอบ 5:16 บอกว่า "จงสารภาพบาปต่อกันและกัน และจงอธิษฐานเพื่อกันและกัน เพื่อท่านจะได้รับการรักษา" สังเกตว่าการรักษามาหลังการสารภาพ — ไม่ใช่หลังการแก้ไขปัญหา ไม่ใช่หลังการเทศนา แต่หลังการ "พูดออกมาให้คนอื่นได้ยิน"
- บางครั้งสิ่งเดียวที่พระเจ้าใช้ในการรักษาเรา คือพี่น้องที่ฟังเราจนจบ โดยไม่พยายามแก้ไข
คริสตจักรคือสนามฝึกของการให้อภัย
- การให้อภัยไม่ใช่ความรู้สึก มันคือทักษะ: และไม่มีใครเรียนทักษะนี้ได้ลำพัง คุณเรียนได้แค่ในห้องที่มีคนทำให้คุณโกรธ และมีพระวิญญาณกระตุ้นให้คุณเลือก
- ครอบครัวสายเลือดสอนคุณได้แค่บางอย่าง: แต่ครอบครัวฝ่ายวิญญาณสอนคุณในเรื่องที่บ้านสอนไม่ได้ — เพราะคนในนั้นมาจากภูมิหลังคนละแบบ คาดหวังคนละแบบ ทำพลาดคนละแบบ
- ผมเคยรู้สึกผิดหวังกับคนในคริสตจักรครั้งใหญ่ครั้งหนึ่ง: จนถึงขั้นคิดว่า "ถ้านี่คือคริสตจักร ผมขอออกดีกว่า" แล้ววันหนึ่งพระเจ้าก็กระซิบว่า "ลูก ที่ลูกเจ็บไม่ใช่เพราะคริสตจักรล้มเหลว — ที่ลูกเจ็บเพราะลูกคาดหวังให้คนในนั้นเป็นพระเจ้า ทั้งที่พวกเขาก็แค่กำลังเรียนรู้เหมือนลูก"
- ใน โคโลสี 3:13 บอกว่า "จงผ่อนหนักผ่อนเบาซึ่งกันและกัน และอภัยให้แก่กัน" คำว่า "ผ่อนหนักผ่อนเบา" ในภาษาเดิมแปลตรงตัวว่า "ทน" — เป็นภาพของการแบกของหนักด้วยกันโดยไม่บ่น
- คุณไม่ได้เรียนรู้การให้อภัยในห้องคนเดียว คุณเรียนรู้ในห้องที่มีคนทำให้คุณเจ็บ และพระเจ้ายังบอกให้คุณกลับไปนั่งข้างเขา
คริสตจักรคือที่ที่ความฝันเล็กๆ ถูกปลุก
- ความฝันมักจะตายเงียบๆ: ไม่ได้ตายในวันที่ใครบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ มันตายในวันที่ไม่มีใครถามถึงมันอีก
- ในครอบครัวฝ่ายวิญญาณ: มีคนที่จะถามว่า "พระเจ้าทรงวางอะไรในใจคุณ?" — และจะถามซ้ำในอีกหกเดือนข้างหน้าว่า "เริ่มทำหรือยัง?"
- ลองนึกภาพว่า: คุณเคยมีความฝันที่จะไปรับใช้ในประเทศไกลๆ แต่คุณเก็บมันไว้เพราะกลัวคนหัวเราะ แล้ววันหนึ่งในกลุ่มเล็ก คุณพูดออกมา และแทนที่จะมีเสียงหัวเราะ มีคนหนึ่งบอกว่า "ผมจะอธิษฐานเผื่อคุณทุกวัน จนกว่าคุณจะออกเดินทาง"
- ใน เอเฟซัส 2:10 บอกว่า "เพราะว่าเราเป็นฝีพระหัตถ์ของพระเจ้า ที่ทรงสร้างขึ้นในพระเยซูคริสต์เพื่อให้ทำการดี" คำว่า "ฝีพระหัตถ์" คือ poiema ซึ่งเป็นรากของคำว่า "poem" — คุณคือ บทกวีของพระเจ้า ที่ยังไม่ได้อ่านดังๆ
- คริสตจักรคือที่ที่บทกวีในตัวคุณถูกอ่านออกเสียงครั้งแรก โดยคนที่เชื่อในสิ่งที่พระเจ้าเขียนไว้ในใจคุณ
คริสตจักรคือกองกำลังเล็กๆ ที่เปลี่ยนชุมชนได้
- อย่าดูถูกของเล็กๆ: พระเยซูเริ่มต้นด้วยคนสิบสองคน ในจำนวนนั้นมีคนทรยศ มีคนปฏิเสธ มีคนสงสัย — และพระองค์ยังเปลี่ยนโลกได้
- คริสตจักรไม่ได้วัดความสำเร็จด้วยจำนวน: วัดด้วย ความลึก ของสิ่งที่เกิดขึ้นในใจคนคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในวันที่หมดหวัง แล้วเดินออกไปด้วยใจที่เริ่มเชื่ออีกครั้ง
- เวลาเราเห็นข่าวเรื่องโลกที่กำลังพัง: เราอาจรู้สึกเล็ก แต่ถ้ามีคริสตจักรหนึ่งในชุมชนหนึ่ง ที่ตัดสินใจรักผู้คนรอบข้างจริงๆ ครอบครัวหนึ่งจะเริ่มเปลี่ยน เด็กคนหนึ่งจะหยุดเสพยา หญิงสาวคนหนึ่งจะลุกขึ้นจากภาวะซึมเศร้า — และนั่นคือการ "เปลี่ยนโลก" แบบที่พระเจ้าวัด
- ใน มัทธิว 5:14 พระเยซูบอกว่า "ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก" — สังเกตว่าพระองค์ไม่ได้บอกว่า "จงเป็น" พระองค์บอกว่า "ท่านเป็นแล้ว" ความสว่างไม่ได้พยายามให้ตัวเองสว่าง มันแค่ไม่ปิดบังตัวเอง
- คริสตจักรที่เปลี่ยนชุมชนได้ ไม่ใช่คริสตจักรที่ใหญ่ที่สุด แต่คือคริสตจักรที่ไม่ปิดบังความรักที่พระเจ้าวางในตัว
คริสตจักรคือภาพล่วงหน้าของสวรรค์
- สวรรค์ไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะไปคนเดียว: ในวิวรณ์ บทที่ 7 ยอห์นเห็น "ฝูงชนมากมายเกินจะนับได้ จากทุกประเทศ ทุกเผ่า ทุกชาติ ทุกภาษา" — สวรรค์เต็มไปด้วย ผู้คน
- คริสตจักรในวันนี้คือการซ้อม: ซ้อมการอยู่กับคนที่ไม่เหมือนคุณ ซ้อมการรักคนที่คิดต่าง ซ้อมการสรรเสริญพร้อมกันเป็นภาษาต่างๆ
- ลองนึกภาพว่า: ในชั่วนิรันดร์ คุณจะอยู่ข้างคนที่ปัจจุบันคุณยังให้อภัยไม่ได้ ถ้าวันนี้คุณยังเรียนรู้ที่จะรักเขาไม่ได้ในห้องเดียวกัน วันนั้นในสวรรค์จะเป็นยังไง?
- ใน ยอห์น 13:35 พระเยซูบอกว่า "ถ้าเจ้าทั้งหลายรักกันและกัน คนทั้งปวงจะรู้ได้ว่าเจ้าเป็นสาวกของเรา" — ป้ายของคริสเตียนไม่ใช่ปลาที่ติดท้ายรถ ไม่ใช่สร้อยไม้กางเขน — ป้ายคือ ความรักที่มีต่อกัน
- คริสตจักรไม่ใช่ที่หลบภัยจากโลก คริสตจักรคือ ภาพล่วงหน้า ของโลกที่กำลังจะมา — และมันเริ่มต้นได้ในห้องเล็กๆ ที่คุณนั่งอยู่ตอนนี้
สนองตอบถ้อยคำของพระเจ้า
เริ่มต้นจากการมาอย่างไม่สมบูรณ์: หยุดรอให้ตัวเอง "พร้อม" แล้วค่อยเข้าคริสตจักร ในสัปดาห์นี้ ถ้าคุณยังไม่ได้อยู่ในกลุ่มเล็กของคริสตจักรไหน ลองส่งข้อความหาเพื่อนคนหนึ่งที่คุณเชื่อใจแล้วถามว่า "พี่ไปคริสตจักรที่ไหน วันอาทิตย์นี้ผมขอตามไปได้ไหม?" ความรู้สึกอึดอัดของก้าวแรก คือ ราคาเข้า — และมันถูกมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่คุณจะได้รับ
เปิดใจกับคนเพียง 1 คนในสัปดาห์นี้: อย่าพยายามเป็นเพื่อนกับทุกคนในทันที เลือกคนหนึ่ง — คนที่ดูใจดี คนที่ทักทายคุณก่อน — แล้วชวนเขาออกไปกินข้าวหลังนมัสการ บอกเขาตรงๆ ว่า "ผมไม่รู้จักใครเลย ขอผมไปกินข้าวกับพี่ได้ไหม?" คนที่อยู่ในครอบครัวฝ่ายวิญญาณนาน เขาจะเข้าใจและพาคุณเข้าไปในกลุ่ม
จดบันทึกคนที่พระเจ้าวางในใจคุณ: ทุกสัปดาห์ ลองจดชื่อ 3 คนในคริสตจักรที่คุณนึกถึง แล้วอธิษฐานเผื่อเขา ส่งข้อความสั้นๆ ไปบอกเขาว่า "ผมเพิ่งอธิษฐานเผื่อคุณ" คุณจะเริ่มรู้สึกว่าคริสตจักรไม่ใช่อาคารอีกต่อไป — มันกลายเป็นเครือข่ายของคนที่คุณห่วงใย
อย่ารอจนพังก่อนค่อยขอความช่วยเหลือ: ถ้ามีอะไรหนักในใจ บอกใครสักคนตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่มันจะใหญ่จนคุณรับมือไม่ไหว ครอบครัวฝ่ายวิญญาณไม่ใช่ห้องฉุกเฉิน มันคือ คลินิกประจำตัว ที่คุณกลับเข้าไปก่อนป่วยหนัก
ลองรับใช้ในจุดเล็กๆ: อย่ารอจนได้รับตำแหน่งใหญ่ ลองอาสาช่วยจัดเก้าอี้ ต้อนรับ ดูแลเด็ก ทำกาแฟ — สิ่งเหล่านี้ดูเล็ก แต่ในนั้นคุณจะค้นพบว่าพระเจ้าทำงานในใจคุณยังไง คุณจะเริ่มรู้สึกว่าคุณเป็น เจ้าของบ้าน ไม่ใช่แขก
ย้อนกลับไปที่ผู้หญิงคนนั้น ที่ยืนแถวหลังโบสถ์ในวันที่ใจของเธอแตกเป็นเสี่ยงๆ ถ้าวันนั้นเธอเดินออกไปก่อนเพลงจบ ถ้าเธอตัดสินใจว่า "นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน" เรื่องราวที่เหลือคงไม่เกิดขึ้น เธอคงไม่ได้คืนดีกับแม่ก่อนแม่จากไป เธอคงไม่ได้เป็นแม่ที่ลูกๆ ภูมิใจในวันนี้ เธอคงไม่ได้รู้ว่าเธอเป็นที่รักของพระเจ้าจริงๆ และคุณคงไม่ได้อ่านบทความนี้ — เพราะเรื่องของเธอคือเรื่องของคนอีกหลายล้านคนที่กำลังรอสัญญาณเล็กๆ ว่ามีบ้านรออยู่ที่ไหนสักแห่ง วันนี้ ถ้าคุณเป็นคนที่ยืนอยู่แถวหลังห้อง ผมขอให้คุณรู้ว่าพระเจ้าไม่ได้เรียกคุณมาเข้าโบสถ์ พระองค์เรียกคุณกลับบ้าน — บ้านที่ไม่ได้สร้างด้วยอิฐ แต่สร้างด้วยคนที่ยอมแบกกันและกันในนามของพระเยซู และผมเชื่อว่าถ้าคุณเปิดใจเพียงครึ่งหนึ่ง พระองค์จะส่งคนคนหนึ่งมาแตะที่ไหล่ของคุณในสัปดาห์นี้ และพูดคำเดียวกันกับที่เปลี่ยนชีวิตผู้หญิงคนนั้น — "ยินดีต้อนรับ"
คำสำคัญในบทความนี้
คำถามที่พบบ่อย
คริสตจักรในความหมายของพระคัมภีร์คืออะไร?+
ทำไมต้องไปคริสตจักรในเมื่ออธิษฐานที่บ้านก็ได้?+
ถ้าเคยถูกทำร้ายในคริสตจักรมาก่อน ควรกลับไปอีกไหม?+
คริสตจักรที่ดีดูยังไง?+